ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΞΕΠΕΡΝΟΥΜΕ ΤΑ ΟΡΙΑ ΜΑΣ (ΑΥΤΑ ΠΟΥ Ν Ο Μ Ι Ζ Ο Υ Μ Ε ΟΤΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΟΡΙΖΟΥΝ)....ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΠΟΥ Ζ Ο Υ Μ Ε , ΝΙΩΘΩΝΤΑΣ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΛΕΠΤΟ ΠΟΥ ΒΙΩΝΟΥΜΕ, ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΑΝΑΣΑ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ....ΚΙ ΑΝ ΠΟΤΕ ΑΠΟΤΥΧΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΤΙ, ΘΑ ΞΑΝΑΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ, ΑΝ ΠΕΣΟΥΜΕ, ΘΑ ΣΗΚΩΘΟΥΜΕ, ΑΝ ΒΡΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΑΣ, ΘΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΟΥΜΕ...

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΗ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ "ΖΟΥΜΕ", ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΜΕ

http://www.youtube.com/watch?v=H8ZuKF3dxCY&eurl=http%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fhome.php%3Fref%3Dhome&feature=player_embedded

ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ή αλλιώς: ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΔΙΑΚΟΠΕΣ, ΣΟΥ ΔΙΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΣ!!!

…..Και άντε παίρνεις απόφαση να βγείς από το σπίτι σου, να πας να κάνεις τα μπάνια σου και να απλώσεις στην παραλία το απολλώνειο κορμί σου….και ξεκινάει και φέτος άλλη μια οδύσσεια μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου,σαν άνθρωπος που είσαι και εσύ:

…απ τη μια ο εργοδότης να τσιγκουνεύεται την άδεια και από την άλλη τα νεύρα σου να έχουν γίνει ζαρτιέρες

… αφού τελικά πάρεις την ευλογημένη την άδεια από το αξιαγάπητο αφεντικό, βγαίνεις σαν τρελός στην αγορά για να πάρεις ο,τιδήποτε θα χρειαστείς στις διακοπές, βλέπε βατραχοπέδιλα, μαγιώ,λάδι για τέλειο μάυρισμα ….(και συνεχίζεται η λίστα για τις γυναίκες: αντηλιακό για το σώμα, αντηλιακό για το πρόσωπο, αντηλιακή κρέμα για τα μαλλιά, αντηλιακό για τα χείλη, κρέμα για μετά τον ήλιο, ειδικό σαμπουάν για να μην σπάει η τρίχα από την έκθεση στον ήλιο, ενυδατική για το σώμα …)….και δώστου να σπρώχνεις στην ουρά για το ταμείο και δώστου να τρέχει ο ιδρώτας λες και δουλεύεις στις οικοδομές και πάλι να τρέχεις στην τράπεζα να βγάλεις κι άλλα λεφτά, γιατί αυτά που είχες δεν έφτασαν για τα αντηλιακά που λέγαμε πιο πάνω…

….κι εκεί που ετοιμάζεις την βαλίτσα συνειδητοποιείς πόσα πράγματα θα κουβαλήσεις και φέτος, γνωρίζοντας ότι πάνω από τα μισά είναι άχρηστα εντελώς

….και φτάνεις στο λιμάνι και περιμένεις μαζί με όλο το μπουλούκι να έρθει το πλοίο να πας σ άλλη γη σ άλλα μέρη, και όσο περνάει η ώρα τόσο συνειδητοποιείς ότι το πλοίο θα καθυστερήσει να έρθει στο λιμάνι….

….και τελικά μετά από 3-4 ώρες καθυστέρησης του πλοίου, σπρώχνεσαι με τους άλλους μέσα στη ζέστη για να προλάβεις να πιάσεις θέση όχι μόνο για εσένα, -είπαμε, έλληνες είμαστε- αλλά και για τις βαλίτσες σου, και τέλος πάντων πρέπει να έχεις χώρο ν απλωθείς,σωστά?...αλλά να σου κι έρχεται η κλασική τετραμελής οικογένεια και σου λέει «Είναι πιασμένος ο καναπές?»και τι να πεις?ναι είναι μόνο για πάρτη μου,γιατί θέλω ν απλώνομαι στον ύπνο? Λες παρακαλώ, καθίστε,και τότε μουτζώνεσαι, γιατί σε 5 λεπτά έχει απλωθεί όλη η οικογένεια γύρω σου και εσύ τελικά καταλήγεις σε μια γωνίτσα να προσπαθείς να προστατεύσεις ό,τι μπορείς από τα πράγματά σου, από το 4χρονο που έρχεται και μόνο στο κεφάλι σου δεν κάθεται και να ψάχνεις τα ακουστικά να ακούσεις λίγο μουσική, αντί για την κυρία που φωνάζει «Δημητράκη τα κεφτεδάκια σου!!!!»-και παραδόξως δεν μπορείς να τα βρείς, γιατί ξέχασες να τα πάρεις και δεν ξέρεις ποιον να πρωτοβρίσεις…δεν βαριέσαι όμως, σε πιάνει το ψυχοπονιάρικο και λες ας πάει και το παλιάμπελο, λίγο ακόμα και φτάνουμε στο νησί….

….και έφτασες στο νησί, κατακίτρινος από την ταλαιπωρία, για να μην αναφέρω το ανακάτεμα από το ταξίδι και την mini δηλητηρίαση που έπαθες μάλλον από το πανάκριβο sandwich που αγόρασες για να φας στο πλοίο (τι το θελες?)….και ψάχνεις μέσα στο βράδυ για ταξί να σε πάει στο ξενοδοχείο, και όταν φτάσεις στο ξενοδοχείο περιμένεις πόση ώρα για το check in και τότε λες χωρίς φόβο και πάθος «Επιτέλους έφτασα….!!!»

…και ξεκινάς για να ανακαλύψεις το νησί και συνειδητοποιείς ότι για άλλη μια χρονιά διάλεξες να πας διακοπές τις πιο ζεστές μέρες των τελευταίων 5 χρόνων, και δώστου να ψάχνεις που βρίσκεται το μουσείο- ούτε ξέρεις και συ ο βαριόμοιρος τι ακριβώς ψάχνεις- και να αντιλαμβάνεσαι ότι γύρω σου κάθε άλλο παρά έλληνες βρίσκονται (βάλε φαντασία, σκανδιναβοί,γερμανοί, άγγλοι-γάλλοι-πορτογάλοι με εκείνα τα άθλια σανδάλια-απορώ από πού τα αγοράζουν, με καμιά 5-6 ξανθά μικρά παιδάκια γύρω τους, και τα βαριά σακίδια στον ώμο…) και ποιον να ρωτήσεις κατά που θα πας? Να ναι καλά ο mini ταξιδιωτικός οδηγός που αγόρασες (τον χρυσοπλήρωσες που τον χρυσοπλήρωσες, άνοιξέ τον και λίγο!)

…και πας να φας σε κανα ταβερνάκι και κοιτάς από δω, κοιτάς από εκεί και λες Τι στο καλό, σε λάθος χώρα ήρθα? Όλα τα μενού στα αγγλικά- γερμανικά –ρώσικα με πρώτα πρώτα τα πιάτα mousakas,- gyros, και σε πιάνει μια αναγούλα στη σκέψη και μόνο του να τρως αυτά τα φαγητά μέσα στη ζέστη, μετά από τόσο περπάτημα μέσα στον ήλιο, και καταλήγεις στα goody’s να τρως καμιά σαλάτα, προσπαθώντας να ξεγελάσεις την πείνα σου… και μετά πίσω στο χοτέλι για να πάρεις δυνάμεις, για την νυχτερινή έξοδο με την παρέα σου, στην οποία και οι υπόλοιποι το ίδιο χαμένοι στο διάστημα είναι, όπως κι εσύ….

….και δώστου μέσα στη ζέστη (είπαμε, θέλαμε καλοκαιρινές διακοπές) να προσπαθείς να ετοιμαστείς για να βγεις σαν κύριος στο club, χωρίς ίχνος ιδρώτα πάνω σου, για να μη σου χαλάσει και η μόστρα –δεν το συζητώ για τις γυναίκες, που μέχρι να ντυθείς, έχεις πασαλείψει όλο το μακιγιάζ πάνω στο ρούχο, και μέχρι τελικά να βγείς, έχεις αλλάξει 3 συνολάκια- και η κατάσταση είναι πιο τραγική όταν πρόκειται για παρέες αποτελούμενες από γυναίκες και ακόμα τραγικότερη όταν οι παρέες αυτές είναι μεγάααααλες: τότε συνήθως μέχρι να βγουν αυτές οι παρέες από το ξενοδοχείο έχει ξημερώσει και έχουν κλείσει τα club…

….και άντε την επόμενη μέρα λες να πας για μπάνιο στην πλαζ κύυυριος και πληρώνεις καμιά 4^Ε για ομπρέλα και καπάκι άλλα 4^Ε γι αυτό που θα πιείς και σου ανεβαίνει η πίεση μέσα στη ζέστη και λες πάει εδώ θα αφήσω την τελευταία αναπνοή μου, κλάψε με μάνα κλάψε με….και αργότερα λες να πας να φας σαν ανθρωπος σε μια taverna, κι εκεί που πας να καθίσεις με την παρέα σου στο τραπέζι το μπαλκονάτο με τη θέα, σου λένε οι υπεύθυνοι, «μας συγχωρείτε, μόλις το έκλεισαν το τραπέζι κάτι ιταλοί, μπορείτε να καθήσετε στο επίσης καλό τραπέζι μας,ναι εκείνο δίπλα στις τουαλέτες» και λες ας πάει στην ευχή της παναγίας θα πάω σ άλλο τραπέζι να φάω..ε, ας μη χαλάσουμε τις διακοπές των ιταλών, σωστά? Και μαζί με τον λογαριασμό σου ρχεται και ο ουρανός σφοντύλι, και κρατιέσαι με νύχια και με δόντια να μην τρίψεις στη μούρη του μεσιέ ταβερνιάρη τον λογαριασμό, που και σωλομό με γαρίδες μαζί να έτρωγες, τόσα δεν θα πλήρωνες ο χριστιανός!!!

…και βγαίνεις το βράδυ στο μπαράκι που σου φαίνεται ότι μαζεύει λίιιιιγους περισσότερους έλληνες από τα άλλα μπαράκια του νησιού, και γίνεσαι ντίρλα γιατί στο μπαράκι αυτό δίνουν ποτά- μπόμπες, αλλά εσύ που να το ξερες?, και γυρνάς στο δωμάτιο για να ξεραθείς στον ύπνο, αλλά και πάλι λίγο δύσκολο, γιατί δεν σε αφήνουν τα κουνούπια που ζουζουνίζουν μέσα στα αυτιά σου, και τέλος πάντων ή δεν κοιμάσαι καθόλου για άλλο ένα βράδυ, ή κοιμάσαι και το επόμενο πρωί είσαι σαν να έχεις βγάλει ανεμοβλογιά!

…και φτάνει η μέρα της επιστροφής, και ξανά πάλι σπρωξίδι στην ουρά για το πλοίο και ξανά πάλι ταλαιπωρία μέχρι να πατήσεις στεριά, και γυρνάς στο σπίτι σαν τον Άνθρωπο που Γύρισε από τη Ζέστη και η μάνα σου δεν σου ανοίγει την πόρτα γιατί δεν σε γνώρισε αφού μοιάζεις με νέγρο με τόσο μαύρισμα που έκανες εκεί στα ξένα (γιατί δεν κατάλαβες ότι ήσουν σε ελληνικό νησί, αφού κάθε άλλο παρά έλληνες είδες εκεί)…και αν είσαι τυχερός δεν θα έχεις ανεβάσει πυρετό από τη ζέστη και την ταλαιπωρία – και αν έχεις πυρετό θα λες αυτό είναι, κόλλησα τη νόσο, δεύτε τελευταίον ασπασμόν-, και μετά άντε ξανά πάλι να επιστρέψεις στους καθημερινούς ρυθμούς της καθημερινότητας στην πόλη, περιμένοντας το επόμενο καλοκαίρι για να ζήσεις για άλλη μια χρονιά αξέχαστες εμπειρίες στα ελληνικά νησιά, που είναι ουκ ολίγα!!!

Άντε και του χρόνου darlings!!!

ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΑΦΗΣΩ….

…να παρακολουθήσω κάθε ανατολή και δύση του ηλίου, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, σε κάθε στιγμή, με κάθε λεπτομέρεια…. να κρατήσω για πάντα μέσα μου τα χρώματα που θα αντικρύζω και τις μυρωδιές που θα γεύομαι καθημερινά…

…να διαβάσω κάθε σελίδα, κάθε γραμμή που έγραψε ποτέ ανθρώπινο χέρι, να ζήσω πολλές ζωές, να νιώσω άγνωστα συναισθήματα μέσα από βιβλία που γράφτηκαν από τον άνθρωπο, βιβλία ηθικά και βλάσφημα, λογοτεχνικά και επιστημονικά, δημοσιευμένα και απαγορευμένα…

…να μιλήσω με κάθε άνθρωπο που υπήρξε σε αυτόν τον πλανήτη, που ανέπνευσε έστω και για λίγα δευτερόλεπτα τον αέρα της γης και μετά χάθηκε… σε όλες τις γλώσσες, με κάθε μέσον, με κάθε τρόπο…

…να δω όλες τις εικόνες που έχει αντικρύσει ανθρώπινο μάτι από τότε που βρέθηκε άνθρωπος επί γης, και να τις ασφαλίσω καλά πίσω από τα δικά μου μάτια, βαθιά μέσα στην ψυχή μου…

…να δώσω όση αγάπη δεν έδωσα σε όλους όσους με πλήγωσαν, να λυτρωθώ από τον πόνο που μου προκάλεσαν… απλά να τους πω ευχαριστώ, που με βοήθησαν να γίνω περισσότερο άνθρωπος, να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου, και να ζήσω συναισθήματα που δεν θα βίωνα αν δεν εμφανίζονταν αυτά τα άτομα στον δρόμο μου…

…ν’ αγκαλιάσω και να φιλήσω, σα να είναι το τελευταίο μου λεπτό σε αυτόν τον κόσμο, κάθε άνθρωπο που μου έδωσε λίγη από την αγάπη του, χωρίς να ζητήσει τίποτε από εμένα…

… να νιώσω πόλεμο και φτώχεια, να μάθω να εκτιμώ όσα έχω, για τον καιρό που βρίσκομαι εδώ, και να μην ξαναπονέσω για πράγματα ασήμαντα που τυχόν μου λείπουν από αυτή τη ζωή…

… να προλάβω να πω πόσο σημαντικοί είναι όλοι γύρω μου, απλά και μόνο γιατί υπάρχουν και κυρίως γιατί ακόμα και μια στιγμιαία επαφή μαζί τους, μια ματιά, μια κίνησή τους, επηρέασε τη ζωή μου, την σκέψη μου, τα πάντα…

…να ξεφύγω από τον αιώνιο λήθαργό μου και με κάθε κύτταρό μου να πάλλεται με δύναμη, να δώσω όσα μπορώ και όσα δεν μπορώ, στην κοινωνία, στον κόσμο, στον συνάνθρωπο…

Αν συνειδητοποιήσουμε πόσο σημαντικό είναι το κάθε λεπτό που ζούμε σε αυτόν τον κόσμο,

και αν λάβουμε επιτέλους υπόψην μας ότι τίποτε σε αυτή τη ζωή δεν είναι δεδομένο και πως

όλα αλλάζουν,

θα μάθουμε πώς να γίνουμε Άνθρωποι, πώς να ζούμε και πώς αξίζει να ζούμε τη ζωή που μας χαρίστηκε τόσο απλόχερα…

Να ζήσουμε μαθαίνοντας, να στοχεύουμε, όχι στο να γίνουμε τέλειοι, αλλά απλούστατα στο να γίνουμε ΚΑΤΙ…

…Φεύγοντας μόνο ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι δεν είναι τελικά τίποτα σε αυτό το χάος, γι’ αυτό όσα περισσότερα βιώσει,

τόσο πιο ολοκληρωμένος θα νιώσει,

τόσο λιγότερο θα πονά,

θα μάθει να λειτουργεί με φαντασία και ανοιχτό μυαλό,

ν’ αγαπά χωρίς όρια,

ΝΑ ΖΕΙ.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ

Με το Πάσχα και την Ανάσταση του Θεανθρώπου να πλησιάζει,θα ήθελα να θέσω έναν προβληματισμό σχετικά με την θρησκεία και την πίστη γενικότερα σε κάτι ανώτερο.
Καταρχήν, κάτι το οποίο ο καθένας από εμάς έχει αναρωτηθεί κάποτε είναι αν όντως υπήρξε ο Ιησούς Χριστός, αν όντως ήταν πρόσωπο που γεννήθηκε εδώ στη Γη με προορισμό να σώσει τον Άνθρωπο από την αμαρτία και τον αιώνιο θάνατο, όπως διδάσκει ο χριστιανισμός...Πράγματι, πέρα από τα κείμενα των μαθητών του, τα οποία αναφέρονται στη διδασκαλία του Ιησού Χριατού και στη ζωή του, δεν υπάρχει κάτι άλλο, που να μας αποδεικνύει σήμερα ότι το πρόσωπο,που σύμφωνα με τον χριστιανισμό, αποτελεί τον Υιό του Θεού,υπήρξε πραγματικά. Παράλληλα, σε άλλες θρησκείες, όπως στο Ισλάμ, ο Χριστός θεωρείται, αν δεν κάνω λάθος, απλός προφήτης, και όχι Υιός του Θεού..με όλα αυτά, θέλω να καταλήξω στο εξής ερώτημα: πώς γνωρίζουμε ότι αυτό που διδάσκει η δική μας θρησκεία είναι το σωστό, ενώ αυτό που πιστεύουν οι αλλόθρησκοι είναι λανθασμένο? Υπάρχει σωστό και λάθος θρήσκευμα?
Πιστεύουμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι υιός Θεού, γιατί αυτό διδαχθήκαμε από την στιγμή που γεννηθήκαμε κι αυτό θα πιστεύουμε,οι περισσότεροι τουλάχιστον, μέχρι να αφήσουμε αυτόν τον κόσμο. Το ότι όμως πιστοί άλλων θρησκειών, δεν αναγνωρίζουν Ιησού Χριστό, ή ακόμα και Θεό, όπως τον εννούμε εμείς τουλάχιστον ως χριστιανοί, αυτό σημαίνει ότι πράττουν λάθος, ή ότι δεν θα σωθούν οι ψυχές τους γι αυτή τους την "αμαρτία"?
Ίσως να θεωρείται λάθος, αν ερευνήσουμε το θέμα από την σκοπιά της διδασκαλίας του χριστιανισμού. Πρέπει όμως να είμαστε προσκολλημένοι σε ό,τι έχουμε διδαχθεί, όταν πρόκειται να αξιολογήσουμε τα πιστεύω ανθρώπων που δεν ασπάζονται τη δική μας θρησκεία? Δηλαδή, ένας βουδιστής για παράδειγμα, που δεν έχει έρθει ποτέ του σε επαφή με τον χριστιανισμό, θεωρείται αμαρτωλός, επειδή δεν αναγνωρίζει τον Ιησού Χριστό ή τον δικό μας Θεό? Θεωρείται ότι ζει μέαα στο σκοτάδι και είναι καταδικασμένος στον αιώνιο θάνατο, καθώς δεν ασπάστηκε τον χριστιανισμό? Αυτό το αφήνω στην δική σας κρίση, καθώς απάντηση δεν μπορώ να δώσω οριστική, παρά μόνο να πω το εξής: προσωπικά, το σημαντικότερο απ' όλα εδώ είναι το γεγονός ότι σε κάθε θρησκεία υπάρχει η πίστη σε κάτι ανώτερο, σε μια δύναμη που βρίσκεται πάνω από οτιδήποτε φθαρτό υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο. Η πίστη στη Θεία Πρόνοια, στο ότι υπάρχει κάτι το θείο που φροντίζει για την πορεία και την εξέλιξη των πάντων.
Για μένα, το να μην πιστεύει κάποιος σε τίποτε άλλο παρά μόνο στον εαυτό του και στις δυνάμεις του, είναι αντίληψη που δηλώνει αλαζονεία και μάλιστα σε κάποια δύσκολη στιγμή της ζωής του, μπορεί να τον αφήσει μετέωρο, χωρίς ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, χωρίς προσδοκία ότι θα του προσφερθεί βοήθεια και φροντίδα από κάπου αλλού,πέρα από τον ίδιο τον εαυτό του. Βέβαια, σωστό είναι να μην οδηγηθούμε και στην αντίπερα όχθη, την μοιρολατρία. Να μην περιμένουμε δηλαδή, να ζήσουμε τη ζωή μας μόνο με την καθοδήγηση του Θείου και ακολουθώντας το πεπρωμένο, το "κισμέτ" άβουλα, χωρίς να λειτουργούμε σαν ελεύθερα πνεύματα...
Δεν μπορώ να καταλήξω κάπου σχετικά με το εν λόγω ζήτημα, την πίστη, παρά μόνο στο ότι μου αρέσει που υπάρχει ποικιλία θρησκειών ανά τον κόσμο. Θα ήταν μονότονο και καταπιεστικό ίσως το να ζούμε όλοι έχοντας τα ίδια πιστεύω και χωρίς να νιώθουμε διαφορετικοί από τους άλλους- άλλωστε, η ίδια η θρησκεία μας είναι τέτοια που μας δίνει δυνατότητες επιλογής, αμφισβήτησης και κρίσης των όσων διδάσκονται στα πλαίσιά της-.Χαίρομαι που υπάρχουν μουσουλμάνοι,βουδιστές, ινδουιστές, χριστιανοί κλπ, καθώς έτσι μπορώ ΕΓΩ να κρίνω ποια θρησκεία ανταποκρίνεται στον τρόπο με τον οποίο ατνιλαμβάνομαι την ύπαρξη του Θείου στη ζωή μου.
Σέβομαι και τους άθρησκους, οι οποίοι προφανώς πιστεύουν με έναν δικό τους, ξεχωριστό τρόπο, στην ύπαρξη ανωτέρας δύναμης στο σύμπαν, όμως δεν μπορούν να βάλουν τις αντιλήψεις τους αυτές στα "καλούπια" των θρησκειών που υπάρχουν στον κόσμο σήμερα. Ίσως πολλές φορές, αυτοί οι άνθρωποι να είναι πολύ πιο πιστοί στο Θεό, κι από άτομα που δηλώνουν περίτρανα την πίστη τους σε Αυτόν, μόνο κατά τους τύπους όμως, χωρίς η πίστη αυτή να έχει ουσία. Κάτι όμως που μου είναι δύσκολο να δεχθώ, είναι, όπως προανέφερα, το να αρνείσαι εγωιστικά την ύπαρξη κάτι ανώτερου στη ζωή σου.
Σε μια εποχή που η Εκκλησία μας περνάει κρίση, ας είναι τουλάχιστον η πίστη μας που θα αποτελέσει το στήριγμά μας, και η οποία δεν πρέπει να κλονίζεται από συμβάντα που κηλιδώνουν την εικόνα της Εκκλησίας μας και μας απομακρύνουν δυστυχώς από αυτήν όλο και περισσότερο.

Η ΜΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ

Αυτή την στιγμή στα διάφορα τηλεοπτικά κανάλια εκφέρονται κάποιες απόψεις που με έχουν προβληματίσει πραγματικά. Συγκεκριμένα ειπώθηκε πως έχουμε γίνει τόσο σκληροί,ώστε να μας επηρεάζει περισσότερο η καταστροφή αυτοκινήτων και καταστημάτων, παρά η δολοφονία ενός μικρού παιδιού.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή
Καταρχήν, δεν κατάλαβα ακόμα, ποια δουλειά είχε αυτό το παιδί σε εκείνο το πεδίο μάχης,εκείνη ακριβώς την στιγμή που γίνονταν τα διάφορα επεισόδια ανάμεσα στην αστυνομία και στους αναρχικούς.
Ας το προσπεράσουμε αυτό το ερωτηματικό μας όμως και ας προχωρήσουμε στο επόμενο ερώτημα: ο συγκεκριμένος αστυνομικός, με ποιον τρόπο αξιολόγησης εντάχθηκε στο Σώμα της ΕΛ.ΑΣ., με ποια κριτήρια κρίθηκε κατάλληλος να μας προστατεύει από το έγκλημα και από οποιαδήποτε απειλή? Πώς είναι δυνατόν? Σε τι υποκείμενα τέλος πάντων δίνει η πολιτεία τόση δύναμη, όπλα (!!!!), και την εντύπωση ότι έχουν εξουσία ακόμη και πάνω στη ζωή μας?
Και τι να λέμε ρε παιδιά, για τον αρμόδιο Υπουργό, που παραιτήθηκε 'για λόγους ευθιξίας'?
ΝΑΙ, ο Έλληνας από τότε που γεννιέται έχει αυτή την δίψα να αποκτήσει εξουσία
ΝΑΙ, τις περισσότερες φορές αυτός που φέρει εξουσία σε αυτή την χώρα είναι ο πιο αναρμόδιος για κάτι τέτοιο
ΝΑΙ, κι εμείς που τον ψηφίζουμε το ξέρουμε ότι δεν το αξίζει,αλλά είμαστε ζώα, πρόβατα που ανήκουν σε ένα κοπάδι, που αγνοούμε πλέον τι σημαίνει 'αξίοκρατία'.
ΝΑΙ, το παραδεχόμαστε πολλές φορές ότι τελικά η εξουσία που βρίσκεται στα χέρια μας είναι πολύ βαριά για να την σηκώσουμε και στο τέλος τι κάνουμε?? ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ μ' ελαφρά πηδηματάκια, πριν μας κράξουν σχετικά με αυτό για το οποίο στην τελική ευθυνόμαστε εμείς και μόνο.
Ο υπουργός παραιτήθηκε.Ο πρωθυπουργός δεν έκανε δεκτή την παραίτησή του...τη στιγμή ρε παιδιά, που ο ίδιος έπρεπε να τον έχει απολύσει από τα καθήκοντά του!!Γιατί στην τελική, όσο φταίει ο ψυχάκιας που κρατάει το όπλο και θέλει να ονομάζεται αστυνομικός και φύλακας της δημόσιας τάξης, άλλο τόσο φταίει αυτός που τον αποδέχτηκε ως τέτοιον,και του έδωσε το όπλο στα χέρια!!!
Και τώρα τι ακούμε?Ότι είναι ντροπή να παραπονιόμαστε για την περιουσία του ενός και του άλλου,τη στιγμή που ένα 15χρονο παιδί εκτελέστηκε εν ψυχρώ από την ίδια την πολιτεία.
Να σκεφτούμε λίγο...
Όλοι παραδεχόμαστε ότι το να πυροβολήσει ο μπάτσος τον μικρό ήταν όντως το λιγότερο ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ. Μετά όμως, θα διαμαρτυρηθούμε για αυτή την κατάσταση καίγοντας και καταστρέφοντας την περουσία του κοσμάκη?Μετά, η ΔΙΚΗ ΜΑΣ συμπεριφορά είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ...ο σκοπός σε αυτή την περίπτωση, όχι, δεν αγιάζει τα μέσα
Ναι μεν θα πενθήσουμε για το παιδί που τόσο άδικα χάθηκε, ναι μεν θα διαμαρτυρηθούμε και μάλιστα έντονα για την κατάντια της ελληνικής πολιτείας, που αρνείται να αναγνωρίσει δικαιώματα στον ίδιο τον έλληνα πολίτη, αλλά όχι και να εκμεταλλευτούμε την κατάσταση και να στραφούμε ενάντια στους συνανθρώπους μας, που σε τίποτα δεν φταίνε για ό,τι συνέβη, που είναι το ίδιο αγανακτισμένοι με εμάς και που πλήττονται από την οικονομική κρίση, όπως όλοι μας βέβαια.
ΑΣ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΛΙΤΗ,ΠΟΥ ΜΙΑ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΥΜΑ ΚΑΙ ΑΣ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΟΝΤΑΣ ΑΝΑΡΧΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ,ΨΑΧΝΟΥΝ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗ ΤΟΥΣ, ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ.