ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ....

Πρόσφατα, έφτασα στην απογοητευτική διαπίστωση πως οι ελευθερίες και τα δικαιώματα που έχουν πετύχει οι γυναίκες να τους ‘παραχωρηθούν’, επίσημα τουλάχιστον από τον νόμο, δεν έχουν πάψει να αμφισβητούνται και μάλιστα να κατακρίνονται ,ως «προάγγελοι μεγάλων δεινών της κοινωνίας», από την πλευρά των αντρών, ακόμη και στις μέρες μας. Πώς θα αντιδρούσατε, όσες είστε γυναίκες τουλάχιστον (και πολύ πιθανό να αντιμετωπίσατε κάτι τέτοιο) αν σε μια παρέα σας τόνιζαν διαρκώς ότι η καριέρα των γυναικών αποτελεί ένα επιπλέον δεινό για την ανθρωπότητα, μαζί με το τρίπτυχο ‘πυρ-γυνή-θάλασσα’?...η καριέρα σου λέει, της γυναίκας σήμερα, είναι η αιτία που η κοινωνία μας πάει κατά διαόλου, που ο θεσμός οικογένεια έχασε την ουσία και την χρησιμότητά του πλέον, και γενικά είναι ένας από τους διάφορους παράγοντες που μας οδηγεί στην καταστροφή… σου λέει βγήκατε οι γυναίκες να δουλέψετε, πήρατε λεφτά, την είδατε αλλιώς, και άντε να μαζευτείτε να κάνετε οικογένεια τώρα!!!ποιος σας πιάνει τώρα! δεν δέχεστε μύγα στο σπαθί σας τώρα! γι αυτό, σου λέει, πάμε απ το κακό στο χειρότερο…. και οι κατηγορίες ενάντια σε κάθε γυναίκα που είναι δραστήρια σήμερα ποικίλουν…..

Εδώ θα έρθω και θα θέσω ένα ερώτημα και θα ήθελα να το απευθύνω σε άντρες: τη στιγμή που βρισκόμαστε στον 21^ο αιώνα, και μετά από ουκ ολίγους αγώνες ,έχουν κατοχυρωθεί και προστατεύονται από τον νόμο τα δικαιώματα των γυναικών σε παγκόσμιο επίπεδο, δεν είναι λίγο ΑΝΩΜΑΛΟ το να αμφισβητούμε τα δικαιώματα αυτά? Κατά τη γνώμη μου, όποιος αμφισβητεί τα δικαιώματα που έχει το άλλο φύλο, είναι σαν να μην δέχεται ως δεδομένα τα δικαιώματα του δικού του φύλου, τις ελευθερίες του ίδιου του του εαυτού. Την στιγμή που είναι πλέον κατοχυρωμένα τα δικαιώματα των ανθρώπων παγκοσμίως (καλά, εξαιρώντας κοινωνίες όπου η λέξη Νόμος -με την έννοια που του δίνουμε στις ανεπτυγμένες κοινωνίες-, δεν υφίσταται καν), αντρών και γυναικών το ίδιο (δεν γνωρίζω νόμο- του δυτικού τουλάχιστον κόσμου στον οποίο ζούμε-που να εξαιρεί από τις ελευθερίες και τα δικαιώματα τις γυναίκες, αντίθετα, τις αντιμετωπίζει με περισσότερη φροντίδα θα έλεγα), αν ένας άντρας αμφισβητήσει τα δικαιώματα αυτά που παραχωρούνται στις γυναίκες είναι σαν να μην δέχεται τα δικαιώματα που παραχωρήθηκαν και στον ίδιο σαν άνθρωπο- όχι σαν άντρα, το ίδιο βέβαια συμβαίνει και αν μια γυναίκα αμφιβάλλει για την ισχύ δικαιωμάτων που κατέχει το αντρικό φύλο (σ επίπεδο νόμου πάντα), καθώς θα είναι σαν να μην δέχεται το αποτέλεσμα τόσων αγώνων που έγιναν για να αποκτήσει την θέση που κατέχει η ίδια, μαζί με άλλες γυναίκες σε αυτή την κοινωνία του 21^ου –υποτιθέμενα εξελιγμένου- αιώνα, που ζούμε.

Δεν μπορώ να πω, το σωστό είναι να μην θεωρούμε τίποτε δεδομένο σήμερα, είναι υγιές το να μαχόμαστε για να αλλάξουμε καθετί κατεστημένο που μας φθείρει και διαβρώνει θεσμούς και αρχές της κοινωνίας μας… το θέμα όμως είναι να γίνεται καλοπροαίρετα και με σκοπό την εξέλιξη της ανθρωπότητας, όχι την επιστροφή σε πρωτόγονες κοινωνίες… και προς θεού αναφέρομαι σε αμφισβήτηση και κριτική που θα έχει κάποιο νόημα και κάποια επιχειρήματα.....που λείπουν φυσικά από πολλούς άντρες που απαρνιούνται την θέση που κατέχει η γυναίκα στην σημερινή κοινωνία.

Ναι όντως η οικογένεια έχει χάσει την ουσία της σε σχέση με παλαιότερες εποχές ,ναι όντως γυναίκες και άντρες δεν παντρεύονται σήμερα και δεν κάνουν παιδιά, ναι όντως σήμερα γενικότερα οι σχέσεις αντρών- γυναικών περνούν κρίση… αλλά γιατί πρέπει για όλα τα δεινά της ανθρωπότητας να φταίει η γυναίκα και η θέση που αυτή κατέχει σήμερα? Μήπως έμμεσα ακόμη κι όσοι υποστηρίζουν αυτή την άποψη, ουσιαστικά αναγνωρίζουν την γυναίκα ως το επίκεντρο της ανθρώπινης κοινωνίας όπως αυτή εξελίσσεται?

Γιατί τέλος πάντων πρέπει το γυναικείο φύλο να παλεύει καθημερινά για να αποκτήσει την πολυπόθητη ισότητα με το αντρικό? ‘Όλοι είμαστε ίσοι ενώπιον του νόμου, ανεξαρτήτου φύλου, στο κάτω κάτω. Και στην τελική, την στιγμή που αποκτούσαμε αυτές τις δυνάμεις και τα δικαιώματα ως γυναίκες, ζούσαμε σε μια κοινωνία όπου κατοικούσαν και άντρες αρκετά ισχυροί…. δεν εξελίχθηκε το φεμινιστικό κίνημα σε μια κοινωνία γυναικοκρατούμενη… οι άντρες που ήθελαν να προβάλουν τις αντιρρήσεις τους το έκαναν… και πάλι τον αγώνα τον κερδίσαμε… καθίστε λοιπόν και απολαύστε την εξέλιξη των γυναικών… μια εξέλιξη στην οποία συμβάλλει καθοριστικά και ο δικός σας τρόπος ζωής….η γυναίκα δεν εξελίσσεται παράλληλα με τον άντρα, εξελίσσεται μαζί με τον άντρα,στην ίδια κοινωνία!!! Αφήστε μας ήσυχες και ευτυχισμένες στην ανεξαρτησία μας και χαρείτε κι εσείς την αποτρίχωση στην γάμπα που όσο πάει και συνηθίζετε περισσότερο… είδατε, εμείς σας αφήνουμε ελεύθερους να κάνετε ό,τι θέλετε με τα δικαιώματά σας και τις ελευθερίες σας.....μπορούμε να γίνουμε όμως κακές και να ακολουθήσουμε το παραδειγμα μερικών από εσάς και να θεωρήσουμε ότι όπως η κύρια αιτία της σημερινής κατάντιας μας είναι η ανεξαρτησία των γυναικών και το ότι ψωνιστήκαμε κυριολεκτικά με το να μην εξαρτιόμαστε από κανένα αρσενικό, έτσι ακριβώς η σημερινή κατάσταση έχει διαμορφωθεί και από την αντίστοιχη μαλθακότητα των σημερινών αρσενικών…. το γεγονός ότι το τέως αδύναμο-αλλά ωραίο- φύλο τείνει να επικρατήσει, σημαίνει ότι κάτι δεν κάνετε σωστά κι εσείς οι άντρες, εσείς που για οτιδήποτε ανησυχητικό παρουσιάζει η σημερινή κοινωνία μας κατηγορείτε χωρίς επιχειρήματα….

Μια επίσης καλή λύση σείναι να προσπαθήσουμε να συνυπάρξουμε, αντιμετωπίζοντας με κατανόηση τις ιδιαιτερότητες του αντίθετου φύλου, προσπαθώντας να το προσεγγίσουμε. Εξάλλου το διαφορετικό δεν είναι απαραίτητα και επικίνδυνο…. και για όσους θεωρούν ότι αυτά που γράφω είναι μαλακίες, σας ευχαριστώ που διαβάσατε τουλάχιστον την άποψή μου περί του θέματος… στο κάτω κάτω, δεν είναι ανάγκη να συμμεριζόμαστε πάντα την άποψη του άλλου.

ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΞΕΠΕΡΝΟΥΜΕ ΤΑ ΟΡΙΑ ΜΑΣ (ΑΥΤΑ ΠΟΥ Ν Ο Μ Ι Ζ Ο Υ Μ Ε ΟΤΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΟΡΙΖΟΥΝ)....ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΠΟΥ Ζ Ο Υ Μ Ε , ΝΙΩΘΩΝΤΑΣ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΛΕΠΤΟ ΠΟΥ ΒΙΩΝΟΥΜΕ, ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΑΝΑΣΑ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ....ΚΙ ΑΝ ΠΟΤΕ ΑΠΟΤΥΧΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΤΙ, ΘΑ ΞΑΝΑΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΜΕ, ΑΝ ΠΕΣΟΥΜΕ, ΘΑ ΣΗΚΩΘΟΥΜΕ, ΑΝ ΒΡΟΥΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΕΜΠΟΔΙΟ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΜΑΣ, ΘΑ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΠΡΟΣΠΕΡΑΣΟΥΜΕ...

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΗ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΝΑ "ΖΟΥΜΕ", ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΜΕ

http://www.youtube.com/watch?v=H8ZuKF3dxCY&eurl=http%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fhome.php%3Fref%3Dhome&feature=player_embedded

ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ή αλλιώς: ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΔΙΑΚΟΠΕΣ, ΣΟΥ ΔΙΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΣ!!!

…..Και άντε παίρνεις απόφαση να βγείς από το σπίτι σου, να πας να κάνεις τα μπάνια σου και να απλώσεις στην παραλία το απολλώνειο κορμί σου….και ξεκινάει και φέτος άλλη μια οδύσσεια μέχρι να φτάσεις στον προορισμό σου,σαν άνθρωπος που είσαι και εσύ:

…απ τη μια ο εργοδότης να τσιγκουνεύεται την άδεια και από την άλλη τα νεύρα σου να έχουν γίνει ζαρτιέρες

… αφού τελικά πάρεις την ευλογημένη την άδεια από το αξιαγάπητο αφεντικό, βγαίνεις σαν τρελός στην αγορά για να πάρεις ο,τιδήποτε θα χρειαστείς στις διακοπές, βλέπε βατραχοπέδιλα, μαγιώ,λάδι για τέλειο μάυρισμα ….(και συνεχίζεται η λίστα για τις γυναίκες: αντηλιακό για το σώμα, αντηλιακό για το πρόσωπο, αντηλιακή κρέμα για τα μαλλιά, αντηλιακό για τα χείλη, κρέμα για μετά τον ήλιο, ειδικό σαμπουάν για να μην σπάει η τρίχα από την έκθεση στον ήλιο, ενυδατική για το σώμα …)….και δώστου να σπρώχνεις στην ουρά για το ταμείο και δώστου να τρέχει ο ιδρώτας λες και δουλεύεις στις οικοδομές και πάλι να τρέχεις στην τράπεζα να βγάλεις κι άλλα λεφτά, γιατί αυτά που είχες δεν έφτασαν για τα αντηλιακά που λέγαμε πιο πάνω…

….κι εκεί που ετοιμάζεις την βαλίτσα συνειδητοποιείς πόσα πράγματα θα κουβαλήσεις και φέτος, γνωρίζοντας ότι πάνω από τα μισά είναι άχρηστα εντελώς

….και φτάνεις στο λιμάνι και περιμένεις μαζί με όλο το μπουλούκι να έρθει το πλοίο να πας σ άλλη γη σ άλλα μέρη, και όσο περνάει η ώρα τόσο συνειδητοποιείς ότι το πλοίο θα καθυστερήσει να έρθει στο λιμάνι….

….και τελικά μετά από 3-4 ώρες καθυστέρησης του πλοίου, σπρώχνεσαι με τους άλλους μέσα στη ζέστη για να προλάβεις να πιάσεις θέση όχι μόνο για εσένα, -είπαμε, έλληνες είμαστε- αλλά και για τις βαλίτσες σου, και τέλος πάντων πρέπει να έχεις χώρο ν απλωθείς,σωστά?...αλλά να σου κι έρχεται η κλασική τετραμελής οικογένεια και σου λέει «Είναι πιασμένος ο καναπές?»και τι να πεις?ναι είναι μόνο για πάρτη μου,γιατί θέλω ν απλώνομαι στον ύπνο? Λες παρακαλώ, καθίστε,και τότε μουτζώνεσαι, γιατί σε 5 λεπτά έχει απλωθεί όλη η οικογένεια γύρω σου και εσύ τελικά καταλήγεις σε μια γωνίτσα να προσπαθείς να προστατεύσεις ό,τι μπορείς από τα πράγματά σου, από το 4χρονο που έρχεται και μόνο στο κεφάλι σου δεν κάθεται και να ψάχνεις τα ακουστικά να ακούσεις λίγο μουσική, αντί για την κυρία που φωνάζει «Δημητράκη τα κεφτεδάκια σου!!!!»-και παραδόξως δεν μπορείς να τα βρείς, γιατί ξέχασες να τα πάρεις και δεν ξέρεις ποιον να πρωτοβρίσεις…δεν βαριέσαι όμως, σε πιάνει το ψυχοπονιάρικο και λες ας πάει και το παλιάμπελο, λίγο ακόμα και φτάνουμε στο νησί….

….και έφτασες στο νησί, κατακίτρινος από την ταλαιπωρία, για να μην αναφέρω το ανακάτεμα από το ταξίδι και την mini δηλητηρίαση που έπαθες μάλλον από το πανάκριβο sandwich που αγόρασες για να φας στο πλοίο (τι το θελες?)….και ψάχνεις μέσα στο βράδυ για ταξί να σε πάει στο ξενοδοχείο, και όταν φτάσεις στο ξενοδοχείο περιμένεις πόση ώρα για το check in και τότε λες χωρίς φόβο και πάθος «Επιτέλους έφτασα….!!!»

…και ξεκινάς για να ανακαλύψεις το νησί και συνειδητοποιείς ότι για άλλη μια χρονιά διάλεξες να πας διακοπές τις πιο ζεστές μέρες των τελευταίων 5 χρόνων, και δώστου να ψάχνεις που βρίσκεται το μουσείο- ούτε ξέρεις και συ ο βαριόμοιρος τι ακριβώς ψάχνεις- και να αντιλαμβάνεσαι ότι γύρω σου κάθε άλλο παρά έλληνες βρίσκονται (βάλε φαντασία, σκανδιναβοί,γερμανοί, άγγλοι-γάλλοι-πορτογάλοι με εκείνα τα άθλια σανδάλια-απορώ από πού τα αγοράζουν, με καμιά 5-6 ξανθά μικρά παιδάκια γύρω τους, και τα βαριά σακίδια στον ώμο…) και ποιον να ρωτήσεις κατά που θα πας? Να ναι καλά ο mini ταξιδιωτικός οδηγός που αγόρασες (τον χρυσοπλήρωσες που τον χρυσοπλήρωσες, άνοιξέ τον και λίγο!)

…και πας να φας σε κανα ταβερνάκι και κοιτάς από δω, κοιτάς από εκεί και λες Τι στο καλό, σε λάθος χώρα ήρθα? Όλα τα μενού στα αγγλικά- γερμανικά –ρώσικα με πρώτα πρώτα τα πιάτα mousakas,- gyros, και σε πιάνει μια αναγούλα στη σκέψη και μόνο του να τρως αυτά τα φαγητά μέσα στη ζέστη, μετά από τόσο περπάτημα μέσα στον ήλιο, και καταλήγεις στα goody’s να τρως καμιά σαλάτα, προσπαθώντας να ξεγελάσεις την πείνα σου… και μετά πίσω στο χοτέλι για να πάρεις δυνάμεις, για την νυχτερινή έξοδο με την παρέα σου, στην οποία και οι υπόλοιποι το ίδιο χαμένοι στο διάστημα είναι, όπως κι εσύ….

….και δώστου μέσα στη ζέστη (είπαμε, θέλαμε καλοκαιρινές διακοπές) να προσπαθείς να ετοιμαστείς για να βγεις σαν κύριος στο club, χωρίς ίχνος ιδρώτα πάνω σου, για να μη σου χαλάσει και η μόστρα –δεν το συζητώ για τις γυναίκες, που μέχρι να ντυθείς, έχεις πασαλείψει όλο το μακιγιάζ πάνω στο ρούχο, και μέχρι τελικά να βγείς, έχεις αλλάξει 3 συνολάκια- και η κατάσταση είναι πιο τραγική όταν πρόκειται για παρέες αποτελούμενες από γυναίκες και ακόμα τραγικότερη όταν οι παρέες αυτές είναι μεγάααααλες: τότε συνήθως μέχρι να βγουν αυτές οι παρέες από το ξενοδοχείο έχει ξημερώσει και έχουν κλείσει τα club…

….και άντε την επόμενη μέρα λες να πας για μπάνιο στην πλαζ κύυυριος και πληρώνεις καμιά 4^Ε για ομπρέλα και καπάκι άλλα 4^Ε γι αυτό που θα πιείς και σου ανεβαίνει η πίεση μέσα στη ζέστη και λες πάει εδώ θα αφήσω την τελευταία αναπνοή μου, κλάψε με μάνα κλάψε με….και αργότερα λες να πας να φας σαν ανθρωπος σε μια taverna, κι εκεί που πας να καθίσεις με την παρέα σου στο τραπέζι το μπαλκονάτο με τη θέα, σου λένε οι υπεύθυνοι, «μας συγχωρείτε, μόλις το έκλεισαν το τραπέζι κάτι ιταλοί, μπορείτε να καθήσετε στο επίσης καλό τραπέζι μας,ναι εκείνο δίπλα στις τουαλέτες» και λες ας πάει στην ευχή της παναγίας θα πάω σ άλλο τραπέζι να φάω..ε, ας μη χαλάσουμε τις διακοπές των ιταλών, σωστά? Και μαζί με τον λογαριασμό σου ρχεται και ο ουρανός σφοντύλι, και κρατιέσαι με νύχια και με δόντια να μην τρίψεις στη μούρη του μεσιέ ταβερνιάρη τον λογαριασμό, που και σωλομό με γαρίδες μαζί να έτρωγες, τόσα δεν θα πλήρωνες ο χριστιανός!!!

…και βγαίνεις το βράδυ στο μπαράκι που σου φαίνεται ότι μαζεύει λίιιιιγους περισσότερους έλληνες από τα άλλα μπαράκια του νησιού, και γίνεσαι ντίρλα γιατί στο μπαράκι αυτό δίνουν ποτά- μπόμπες, αλλά εσύ που να το ξερες?, και γυρνάς στο δωμάτιο για να ξεραθείς στον ύπνο, αλλά και πάλι λίγο δύσκολο, γιατί δεν σε αφήνουν τα κουνούπια που ζουζουνίζουν μέσα στα αυτιά σου, και τέλος πάντων ή δεν κοιμάσαι καθόλου για άλλο ένα βράδυ, ή κοιμάσαι και το επόμενο πρωί είσαι σαν να έχεις βγάλει ανεμοβλογιά!

…και φτάνει η μέρα της επιστροφής, και ξανά πάλι σπρωξίδι στην ουρά για το πλοίο και ξανά πάλι ταλαιπωρία μέχρι να πατήσεις στεριά, και γυρνάς στο σπίτι σαν τον Άνθρωπο που Γύρισε από τη Ζέστη και η μάνα σου δεν σου ανοίγει την πόρτα γιατί δεν σε γνώρισε αφού μοιάζεις με νέγρο με τόσο μαύρισμα που έκανες εκεί στα ξένα (γιατί δεν κατάλαβες ότι ήσουν σε ελληνικό νησί, αφού κάθε άλλο παρά έλληνες είδες εκεί)…και αν είσαι τυχερός δεν θα έχεις ανεβάσει πυρετό από τη ζέστη και την ταλαιπωρία – και αν έχεις πυρετό θα λες αυτό είναι, κόλλησα τη νόσο, δεύτε τελευταίον ασπασμόν-, και μετά άντε ξανά πάλι να επιστρέψεις στους καθημερινούς ρυθμούς της καθημερινότητας στην πόλη, περιμένοντας το επόμενο καλοκαίρι για να ζήσεις για άλλη μια χρονιά αξέχαστες εμπειρίες στα ελληνικά νησιά, που είναι ουκ ολίγα!!!

Άντε και του χρόνου darlings!!!

ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΩ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΡΙΝ ΤΟΝ ΑΦΗΣΩ….

…να παρακολουθήσω κάθε ανατολή και δύση του ηλίου, σε κάθε γωνιά του πλανήτη, σε κάθε στιγμή, με κάθε λεπτομέρεια…. να κρατήσω για πάντα μέσα μου τα χρώματα που θα αντικρύζω και τις μυρωδιές που θα γεύομαι καθημερινά…

…να διαβάσω κάθε σελίδα, κάθε γραμμή που έγραψε ποτέ ανθρώπινο χέρι, να ζήσω πολλές ζωές, να νιώσω άγνωστα συναισθήματα μέσα από βιβλία που γράφτηκαν από τον άνθρωπο, βιβλία ηθικά και βλάσφημα, λογοτεχνικά και επιστημονικά, δημοσιευμένα και απαγορευμένα…

…να μιλήσω με κάθε άνθρωπο που υπήρξε σε αυτόν τον πλανήτη, που ανέπνευσε έστω και για λίγα δευτερόλεπτα τον αέρα της γης και μετά χάθηκε… σε όλες τις γλώσσες, με κάθε μέσον, με κάθε τρόπο…

…να δω όλες τις εικόνες που έχει αντικρύσει ανθρώπινο μάτι από τότε που βρέθηκε άνθρωπος επί γης, και να τις ασφαλίσω καλά πίσω από τα δικά μου μάτια, βαθιά μέσα στην ψυχή μου…

…να δώσω όση αγάπη δεν έδωσα σε όλους όσους με πλήγωσαν, να λυτρωθώ από τον πόνο που μου προκάλεσαν… απλά να τους πω ευχαριστώ, που με βοήθησαν να γίνω περισσότερο άνθρωπος, να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου, και να ζήσω συναισθήματα που δεν θα βίωνα αν δεν εμφανίζονταν αυτά τα άτομα στον δρόμο μου…

…ν’ αγκαλιάσω και να φιλήσω, σα να είναι το τελευταίο μου λεπτό σε αυτόν τον κόσμο, κάθε άνθρωπο που μου έδωσε λίγη από την αγάπη του, χωρίς να ζητήσει τίποτε από εμένα…

… να νιώσω πόλεμο και φτώχεια, να μάθω να εκτιμώ όσα έχω, για τον καιρό που βρίσκομαι εδώ, και να μην ξαναπονέσω για πράγματα ασήμαντα που τυχόν μου λείπουν από αυτή τη ζωή…

… να προλάβω να πω πόσο σημαντικοί είναι όλοι γύρω μου, απλά και μόνο γιατί υπάρχουν και κυρίως γιατί ακόμα και μια στιγμιαία επαφή μαζί τους, μια ματιά, μια κίνησή τους, επηρέασε τη ζωή μου, την σκέψη μου, τα πάντα…

…να ξεφύγω από τον αιώνιο λήθαργό μου και με κάθε κύτταρό μου να πάλλεται με δύναμη, να δώσω όσα μπορώ και όσα δεν μπορώ, στην κοινωνία, στον κόσμο, στον συνάνθρωπο…

Αν συνειδητοποιήσουμε πόσο σημαντικό είναι το κάθε λεπτό που ζούμε σε αυτόν τον κόσμο,

και αν λάβουμε επιτέλους υπόψην μας ότι τίποτε σε αυτή τη ζωή δεν είναι δεδομένο και πως

όλα αλλάζουν,

θα μάθουμε πώς να γίνουμε Άνθρωποι, πώς να ζούμε και πώς αξίζει να ζούμε τη ζωή που μας χαρίστηκε τόσο απλόχερα…

Να ζήσουμε μαθαίνοντας, να στοχεύουμε, όχι στο να γίνουμε τέλειοι, αλλά απλούστατα στο να γίνουμε ΚΑΤΙ…

…Φεύγοντας μόνο ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι δεν είναι τελικά τίποτα σε αυτό το χάος, γι’ αυτό όσα περισσότερα βιώσει,

τόσο πιο ολοκληρωμένος θα νιώσει,

τόσο λιγότερο θα πονά,

θα μάθει να λειτουργεί με φαντασία και ανοιχτό μυαλό,

ν’ αγαπά χωρίς όρια,

ΝΑ ΖΕΙ.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΕΡΙ ΠΙΣΤΕΩΣ

Με το Πάσχα και την Ανάσταση του Θεανθρώπου να πλησιάζει,θα ήθελα να θέσω έναν προβληματισμό σχετικά με την θρησκεία και την πίστη γενικότερα σε κάτι ανώτερο.
Καταρχήν, κάτι το οποίο ο καθένας από εμάς έχει αναρωτηθεί κάποτε είναι αν όντως υπήρξε ο Ιησούς Χριστός, αν όντως ήταν πρόσωπο που γεννήθηκε εδώ στη Γη με προορισμό να σώσει τον Άνθρωπο από την αμαρτία και τον αιώνιο θάνατο, όπως διδάσκει ο χριστιανισμός...Πράγματι, πέρα από τα κείμενα των μαθητών του, τα οποία αναφέρονται στη διδασκαλία του Ιησού Χριατού και στη ζωή του, δεν υπάρχει κάτι άλλο, που να μας αποδεικνύει σήμερα ότι το πρόσωπο,που σύμφωνα με τον χριστιανισμό, αποτελεί τον Υιό του Θεού,υπήρξε πραγματικά. Παράλληλα, σε άλλες θρησκείες, όπως στο Ισλάμ, ο Χριστός θεωρείται, αν δεν κάνω λάθος, απλός προφήτης, και όχι Υιός του Θεού..με όλα αυτά, θέλω να καταλήξω στο εξής ερώτημα: πώς γνωρίζουμε ότι αυτό που διδάσκει η δική μας θρησκεία είναι το σωστό, ενώ αυτό που πιστεύουν οι αλλόθρησκοι είναι λανθασμένο? Υπάρχει σωστό και λάθος θρήσκευμα?
Πιστεύουμε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι υιός Θεού, γιατί αυτό διδαχθήκαμε από την στιγμή που γεννηθήκαμε κι αυτό θα πιστεύουμε,οι περισσότεροι τουλάχιστον, μέχρι να αφήσουμε αυτόν τον κόσμο. Το ότι όμως πιστοί άλλων θρησκειών, δεν αναγνωρίζουν Ιησού Χριστό, ή ακόμα και Θεό, όπως τον εννούμε εμείς τουλάχιστον ως χριστιανοί, αυτό σημαίνει ότι πράττουν λάθος, ή ότι δεν θα σωθούν οι ψυχές τους γι αυτή τους την "αμαρτία"?
Ίσως να θεωρείται λάθος, αν ερευνήσουμε το θέμα από την σκοπιά της διδασκαλίας του χριστιανισμού. Πρέπει όμως να είμαστε προσκολλημένοι σε ό,τι έχουμε διδαχθεί, όταν πρόκειται να αξιολογήσουμε τα πιστεύω ανθρώπων που δεν ασπάζονται τη δική μας θρησκεία? Δηλαδή, ένας βουδιστής για παράδειγμα, που δεν έχει έρθει ποτέ του σε επαφή με τον χριστιανισμό, θεωρείται αμαρτωλός, επειδή δεν αναγνωρίζει τον Ιησού Χριστό ή τον δικό μας Θεό? Θεωρείται ότι ζει μέαα στο σκοτάδι και είναι καταδικασμένος στον αιώνιο θάνατο, καθώς δεν ασπάστηκε τον χριστιανισμό? Αυτό το αφήνω στην δική σας κρίση, καθώς απάντηση δεν μπορώ να δώσω οριστική, παρά μόνο να πω το εξής: προσωπικά, το σημαντικότερο απ' όλα εδώ είναι το γεγονός ότι σε κάθε θρησκεία υπάρχει η πίστη σε κάτι ανώτερο, σε μια δύναμη που βρίσκεται πάνω από οτιδήποτε φθαρτό υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο. Η πίστη στη Θεία Πρόνοια, στο ότι υπάρχει κάτι το θείο που φροντίζει για την πορεία και την εξέλιξη των πάντων.
Για μένα, το να μην πιστεύει κάποιος σε τίποτε άλλο παρά μόνο στον εαυτό του και στις δυνάμεις του, είναι αντίληψη που δηλώνει αλαζονεία και μάλιστα σε κάποια δύσκολη στιγμή της ζωής του, μπορεί να τον αφήσει μετέωρο, χωρίς ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, χωρίς προσδοκία ότι θα του προσφερθεί βοήθεια και φροντίδα από κάπου αλλού,πέρα από τον ίδιο τον εαυτό του. Βέβαια, σωστό είναι να μην οδηγηθούμε και στην αντίπερα όχθη, την μοιρολατρία. Να μην περιμένουμε δηλαδή, να ζήσουμε τη ζωή μας μόνο με την καθοδήγηση του Θείου και ακολουθώντας το πεπρωμένο, το "κισμέτ" άβουλα, χωρίς να λειτουργούμε σαν ελεύθερα πνεύματα...
Δεν μπορώ να καταλήξω κάπου σχετικά με το εν λόγω ζήτημα, την πίστη, παρά μόνο στο ότι μου αρέσει που υπάρχει ποικιλία θρησκειών ανά τον κόσμο. Θα ήταν μονότονο και καταπιεστικό ίσως το να ζούμε όλοι έχοντας τα ίδια πιστεύω και χωρίς να νιώθουμε διαφορετικοί από τους άλλους- άλλωστε, η ίδια η θρησκεία μας είναι τέτοια που μας δίνει δυνατότητες επιλογής, αμφισβήτησης και κρίσης των όσων διδάσκονται στα πλαίσιά της-.Χαίρομαι που υπάρχουν μουσουλμάνοι,βουδιστές, ινδουιστές, χριστιανοί κλπ, καθώς έτσι μπορώ ΕΓΩ να κρίνω ποια θρησκεία ανταποκρίνεται στον τρόπο με τον οποίο ατνιλαμβάνομαι την ύπαρξη του Θείου στη ζωή μου.
Σέβομαι και τους άθρησκους, οι οποίοι προφανώς πιστεύουν με έναν δικό τους, ξεχωριστό τρόπο, στην ύπαρξη ανωτέρας δύναμης στο σύμπαν, όμως δεν μπορούν να βάλουν τις αντιλήψεις τους αυτές στα "καλούπια" των θρησκειών που υπάρχουν στον κόσμο σήμερα. Ίσως πολλές φορές, αυτοί οι άνθρωποι να είναι πολύ πιο πιστοί στο Θεό, κι από άτομα που δηλώνουν περίτρανα την πίστη τους σε Αυτόν, μόνο κατά τους τύπους όμως, χωρίς η πίστη αυτή να έχει ουσία. Κάτι όμως που μου είναι δύσκολο να δεχθώ, είναι, όπως προανέφερα, το να αρνείσαι εγωιστικά την ύπαρξη κάτι ανώτερου στη ζωή σου.
Σε μια εποχή που η Εκκλησία μας περνάει κρίση, ας είναι τουλάχιστον η πίστη μας που θα αποτελέσει το στήριγμά μας, και η οποία δεν πρέπει να κλονίζεται από συμβάντα που κηλιδώνουν την εικόνα της Εκκλησίας μας και μας απομακρύνουν δυστυχώς από αυτήν όλο και περισσότερο.

Η ΜΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ

Αυτή την στιγμή στα διάφορα τηλεοπτικά κανάλια εκφέρονται κάποιες απόψεις που με έχουν προβληματίσει πραγματικά. Συγκεκριμένα ειπώθηκε πως έχουμε γίνει τόσο σκληροί,ώστε να μας επηρεάζει περισσότερο η καταστροφή αυτοκινήτων και καταστημάτων, παρά η δολοφονία ενός μικρού παιδιού.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή
Καταρχήν, δεν κατάλαβα ακόμα, ποια δουλειά είχε αυτό το παιδί σε εκείνο το πεδίο μάχης,εκείνη ακριβώς την στιγμή που γίνονταν τα διάφορα επεισόδια ανάμεσα στην αστυνομία και στους αναρχικούς.
Ας το προσπεράσουμε αυτό το ερωτηματικό μας όμως και ας προχωρήσουμε στο επόμενο ερώτημα: ο συγκεκριμένος αστυνομικός, με ποιον τρόπο αξιολόγησης εντάχθηκε στο Σώμα της ΕΛ.ΑΣ., με ποια κριτήρια κρίθηκε κατάλληλος να μας προστατεύει από το έγκλημα και από οποιαδήποτε απειλή? Πώς είναι δυνατόν? Σε τι υποκείμενα τέλος πάντων δίνει η πολιτεία τόση δύναμη, όπλα (!!!!), και την εντύπωση ότι έχουν εξουσία ακόμη και πάνω στη ζωή μας?
Και τι να λέμε ρε παιδιά, για τον αρμόδιο Υπουργό, που παραιτήθηκε 'για λόγους ευθιξίας'?
ΝΑΙ, ο Έλληνας από τότε που γεννιέται έχει αυτή την δίψα να αποκτήσει εξουσία
ΝΑΙ, τις περισσότερες φορές αυτός που φέρει εξουσία σε αυτή την χώρα είναι ο πιο αναρμόδιος για κάτι τέτοιο
ΝΑΙ, κι εμείς που τον ψηφίζουμε το ξέρουμε ότι δεν το αξίζει,αλλά είμαστε ζώα, πρόβατα που ανήκουν σε ένα κοπάδι, που αγνοούμε πλέον τι σημαίνει 'αξίοκρατία'.
ΝΑΙ, το παραδεχόμαστε πολλές φορές ότι τελικά η εξουσία που βρίσκεται στα χέρια μας είναι πολύ βαριά για να την σηκώσουμε και στο τέλος τι κάνουμε?? ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ μ' ελαφρά πηδηματάκια, πριν μας κράξουν σχετικά με αυτό για το οποίο στην τελική ευθυνόμαστε εμείς και μόνο.
Ο υπουργός παραιτήθηκε.Ο πρωθυπουργός δεν έκανε δεκτή την παραίτησή του...τη στιγμή ρε παιδιά, που ο ίδιος έπρεπε να τον έχει απολύσει από τα καθήκοντά του!!Γιατί στην τελική, όσο φταίει ο ψυχάκιας που κρατάει το όπλο και θέλει να ονομάζεται αστυνομικός και φύλακας της δημόσιας τάξης, άλλο τόσο φταίει αυτός που τον αποδέχτηκε ως τέτοιον,και του έδωσε το όπλο στα χέρια!!!
Και τώρα τι ακούμε?Ότι είναι ντροπή να παραπονιόμαστε για την περιουσία του ενός και του άλλου,τη στιγμή που ένα 15χρονο παιδί εκτελέστηκε εν ψυχρώ από την ίδια την πολιτεία.
Να σκεφτούμε λίγο...
Όλοι παραδεχόμαστε ότι το να πυροβολήσει ο μπάτσος τον μικρό ήταν όντως το λιγότερο ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ. Μετά όμως, θα διαμαρτυρηθούμε για αυτή την κατάσταση καίγοντας και καταστρέφοντας την περουσία του κοσμάκη?Μετά, η ΔΙΚΗ ΜΑΣ συμπεριφορά είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ...ο σκοπός σε αυτή την περίπτωση, όχι, δεν αγιάζει τα μέσα
Ναι μεν θα πενθήσουμε για το παιδί που τόσο άδικα χάθηκε, ναι μεν θα διαμαρτυρηθούμε και μάλιστα έντονα για την κατάντια της ελληνικής πολιτείας, που αρνείται να αναγνωρίσει δικαιώματα στον ίδιο τον έλληνα πολίτη, αλλά όχι και να εκμεταλλευτούμε την κατάσταση και να στραφούμε ενάντια στους συνανθρώπους μας, που σε τίποτα δεν φταίνε για ό,τι συνέβη, που είναι το ίδιο αγανακτισμένοι με εμάς και που πλήττονται από την οικονομική κρίση, όπως όλοι μας βέβαια.
ΑΣ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΛΙΤΗ,ΠΟΥ ΜΙΑ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΥΜΑ ΚΑΙ ΑΣ ΠΑΛΕΨΟΥΜΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΟΝΤΑΣ ΑΝΑΡΧΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ,ΨΑΧΝΟΥΝ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗ ΤΟΥΣ, ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ.

Και μετά μου λες να μη χαλιέμαι…

Δεν μπορώ την υποκρισία,τα ψέματα και κυρίως τα μεγάλα λόγια…Τι είδους φιλία είναι αυτή όταν την μια μέρα ο άλλος σου λέει: Ό,τι και να συμβεί εγώ θα είμαι δίπλα σου και την άλλη μέρα σε γράφει κανονικότατα?Δεν μπορώ τους κυκλοθυμικούς ανθρώπους,που με κάνουν να υποψιάζομαι ότι είναι διχασμένες προσωπικότητες….Άτομα που μπορούν να σε πουλήσουν στη στιγμή,μπορείς να τα έχεις εμπιστοσύνη?Όχι φυσικά,εκτός κι αν είσαι κορόιδο! Έλεος πια,ας σκεφτόμαστε λίγο και τα άτομα που ζουν δίπλα μας κάποιες στιγμές και ας καταλαβαίνουμε ότι δεν ζούμε μόνο εμείς και ο εαυτός μας σε αυτόν τον πλανήτη,κι ότι δεν περιμένουν όλοι οι άλλοι το πότε θα είμαστε εμείς στις καλές μας…σωστά?

Ή εννοείς αυτό που λες στον άλλον,ότι είσαι φίλος του και ότι μπορεί να βασιστεί σε εσένα, ή τον γράφεις κανονικά,οπότε δείχνεις ότι δεν σε ενδιαφέρει το άτομό του…μόνο κάντο άμεσα και με ειλικρίνεια,πες ότι εγώ φεύγω γιατί με ενοχλεί αυτό σε σένα ρε φίλε…όχι την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια όποτε θέλω και όποτε μου καπνίσει γυρνάω πίσω και ζητάω «τους φίλους μου που είχαν καιρό να με πάρουν τηλέφωνο(γιατί εγώ ο γάιδαρος δεν αξιώθηκα ούτε σημεία ζωής να τους δώσω για κανέναν μήνα περίπου)»,ή γυρνάω και λέω «sorry,είχα κι άλλα πράγματα να κάνω»….Συγνώμη ρε φίλε,δηλαδή οι άλλοι τι κάνουν όλη μέρα,ξυπνούν και κοιμούνται με τη δική σου σκέψη και το μόνο που κάνουν είναι να σε συνοδεύουν στις εξόδους σου,όπως οι Αυλικοί συνόδευαν τον Βασιλιά? Έλεος με την ξιπασιά…είπαμε είσαι απασχολημένος με διάφορα,αλλά αυτό δε σημαίνει ότι οι άλλοι θα σε περιμένουν μια ζωή,καθώς αν εσύ έχεις μία και δύο ασχολίες παραπάνω,αυτοί μπορεί να έχουν άλλες 10 υποχρεώσεις στην πλάτη τους επιπλέον, και επιπλέον, όταν θέλεις να δεις ένα αγαπημένο σου πρόσωπο,ένα φιλαράκι- που πραγματικά το θεωρείς φιλαράκι σου-, θα βρεις πάντα χρόνο και γι’αυτό,να βρεθείτε κάπου και να τα πείτε έστω και για 10 λεπτά….όχι σε θυμήθηκα τώρα που δεν έχω τι να κάνω και βαριέμαι…φρόνιμα!!!Ο άλλος έχει και μια αξιοπρέπεια,έναν εγωισμό,εσένα νομίζεις θα περιμένει μια ζωή?

Ας είμαστε λίγο πιο ξεκάθαροι και ειλικρινείς στις σχέσεις μας,δεν θα βλάψουμε κανέναν,αντιθέτως,καλό θα κάνουμε και στον εαυτό μας και στους γύρω μας…

Ας μην θεωρούμε δεδομένο τίποτα και κανέναν…Όταν ξεχνάμε τους άλλους,μας ξεχνούν κι αυτοί με τη σειρά τους,δεν μπορούμε μετά να συμπεριφερόμαστε σα να μη συμβαίνει τίποτα…όταν κρατάμε κάποια απόσταση από κάποιον,καλό είναι να του δείχνουμε κάπως και το λόγο για τον οποίο είμαστε αποστασιοποιημένοι,δεν έχει μαντικές ικανότητες για να καταλαβαίνει κάθε φορά τα ψυχολογικά μας….Κι αν δεν έχουμε κάποιον ιδιαίτερο λόγο που κρατάμε απόσταση και απομακρυνόμαστε από τους φίλους μας,καλό θα ήταν να ψάξουμε λίγο μήπως αυτός που φταίει στην περίπτωση αυτή είναι ο εαυτός μας και μόνο…

ΟΜΟΡΦΟΣ VS ΩΡΑΙΟΣ

Να κι ένα μεγάλο θέμα που μας βασανίζει εδώ και αιώνες… Η ομορφιά.

Πού βρίσκεται η ομορφιά τελικά? Και δεν μιλάμε μόνο για την ομορφιά της φύσης ή των αντικειμένων γύρω μας, αλλά κυρίως για την ομορφιά του ανθρώπου, αυτού του περίεργου πλάσματος που τελικά είναι τόσο δύσκολο να ανακαλύψουμε πώς λειτουργεί και σκέφτεται κάθε φορά… Λοιπόν, πού βρίσκεται η ομορφιά ενός ανθρώπου? Στο πρόσωπο, στο σώμα, και στα δύο, ή μήπως, στην τελική, η πραγματική ομορφιά είναι δύσκολο να γίνει αντιληπτή? Μήπως είναι κρυμμένη σε αυτή την οντότητα που φωλιάζει μέσα μας και λέγεται ψυχή, η οποία μάλιστα πιστεύεται πως ζει αιωνίως, σε αντίθεση με το φθαρτό σώμα?

Με βάση τα προβαλλόμενα από τα ΜΜΕ πρότυπα, η ομορφιά εντοπίζεται καθαρά στην εμφάνιση, κυρίως στο σώμα θα λέγαμε, και έπειτα στο πρόσωπο. Βλέπουμε έτσι κόσμο να τρέχει στα γυμναστήρια, να λιποθυμάει από την πείνα και, το χειρότερο, να φτάνει στα όρια της νευρικής ανορεξίας…. κι όλα αυτά γιατί? Για να γίνουμε κάτι που κατά βάθος δεν θέλουμε, να γίνουμε απλά πιο αδύνατοι-και όχι απαραίτητα υγιείς-,να ζήσουμε στην ψευδαίσθηση ότι θα αρέσουμε γι’αυτόν τον λόγο στο άλλο φύλο και τελικά να πετύχουμε τι? Να ικανοποιήσουμε ποιόν, τον εαυτό μας ή τους γύρω μας? Αν αυτό δεν είναι αλλοτρίωση του σημερινού ανθρώπου, τότε τι είναι?
Όντως, μπαίνοντας στην διαδικασία να ακολουθήσουμε τα προβαλλόμενα πρότυπα τόσο τυφλά και επιπόλαια, χωρίς κανέναν μηχανισμό άμυνας, αποδεικνύουμε με τον χειρότερο τρόπο ότι δεν έχουμε αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση, δεν αγαπάμε τον εαυτό μας… Πόσες εκπομπές αρχίζουν να προβάλλονται, στις οποίες τρέχουν άνθρωποι να διορθώσουν ατέλειες πάνω τους, που τους έδωσε η φύση, με πλαστική χειρουργική? Αυτοί οι άνθρωποι το μόνο που χρειάζονται είναι ψυχολογική υποστήριξη, ενίσχυση της αγάπης προς τον εαυτό τους, χρειάζονται να μάθουν να αισθάνονται ΩΡΑΙΟΙ αν όχι ΌΜΟΡΦΟΙ… και ακριβώς λόγω της έλλειψης όλων των παραπάνω, οι ίδιοι άνθρωποι θα συνεχίσουν να πηγαίνουν για όλη τους τη ζωή σε πλαστικούς χειρούργους για να διορθώσουν τις, κατά τη δική τους γνώμη, ατέλειές τους, οι οποίες τελικά μπορεί να τους προσδίδουν μεγαλύτερη γοητεία απ’ όση φαντάζονται…
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, ανάμεσα στους οποίους είναι και πολλοί από εμάς, πιστεύουν καθαρά πως η ομορφιά βρίσκεται στην εξωτερική εμφάνιση….
Αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος μας… Αγνοούμε την ψυχική ομορφιά των συνανθρώπων μας, τους κρίνουμε με βάση την εξωτερική τους εμφάνιση (παντού, ακόμα και στον εργασιακό τομέα)και αγνοούμε εντελώς την πραγματική ομορφιά που κρύβεται στην ψυχή τους και αντικατοπτρίζεται στα μάτια τους σε πρώτη φάση και έπειτα στη συμπεριφορά τους απέναντί μας…. Ο ΩΡΑΙΟΣ άνθρωπος είναι ο εσωτερικά όμορφος, αυτός που αγαπά τον εαυτό του ανεξαρτήτως της εξωτερικής του εμφάνισης και που κοιτά στα μάτια τους συνανθρώπους του, προσπαθώντας να τους κρίνει χωρίς προκαταλήψεις σχετικά με την εξωτερική τους ομορφιά (όπως αυτή ορίζεται σήμερα από τα ΜΜΕ)…Ο ΌΜΟΡΦΟΣ άνθρωπος είναι απλά τυχερός από τη φύση του που έχει πχ. όμορφα χαρακτηριστικά προσώπου, ή όμορφη διάπλαση σώματος… κι αυτό πάλι όμως είναι σχετικό:
Η ομορφιά είναι καθαρά υποκειμενική!!!Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι κανένας άνθρωπος, όσο όμορφος κι αν θεωρείται από τον περισσότερο κόσμο, δεν φαίνεται όμορφος στα μάτια ΌΛΩΝ!! Μπορεί να είναι ένας άνθρωπος όμορφος στα μάτια κάποιων, για κάποιους άλλους να θεωρείται απλά μέτριος, ενώ για άλλους ακόμα και αδιάφορος… Αυτό αποδεικνύει το πόσο σχετική και υποκειμενική είναι η εξωτερική ομορφιά… Να σημειωθεί ακόμη ότι η εξωτερική ομορφιά μπορεί σε δευτερόλεπτα ακόμα να καταστραφεί ,χωρίς δυνατότητα επαναφοράς της… Ναι, και τελικά είναι παροδική, δεν μένει παντοτινά. Αυτή που δεν αλλοιώνεται τόσο εύκολα, είναι η εσωτερική ομορφιά που κρύβει ο καθένας μας μέσα του:
Πείτε μου, δεν είναι πολλές οι φορές που γνωρίζεστε με άτομα τα οποία σε καμία περίπτωση δεν θα θεωρούσατε ότι είναι όμορφα, όμως στην πορεία σας γοήτευσε τόσο ο τρόπος που μιλούν, ο τρόπος που σκέφτονται και εκφράζονται, οι κινήσεις τους, ή ακόμη και η φωνή τους? Αυτοί οι άνθρωποι, το πιστεύω, έχουν τη δική τους ομορφιά...
Ας το πάρουμε όμως και αντίστροφα… πόσες φορές γνωρίζεστε με ανθρώπους που σας φαίνονται σαν θεϊκά πλάσματα όταν τους κοιτάτε, που όμως όταν μιλάτε μαζί τους, ξενερώνετε απίστευτα? Που δείχνουν τόση αλαζονεία και κενότητα χαρακτήρα, ανωριμότητα και έλλειψη παιδείας, ώστε στο τέλος τους σιχαίνεστε εντελώς και δεν θέλετε να τους ξαναδείτε? Αυτό δεν είναι μια από τις πιο αηδιαστικές ασχήμιες που μπορεί να συναντήσετε στη ζωή σας?
Αυτό που έχει αξία είναι τελικά να προσπαθούμε να είμαστε ΩΡΑΙΟΙ, να δίνουμε έμφαση στον καλλωπισμό της ψυχής και του πνεύματός μας και όχι μόνο στην περιποίηση της εξωτερικής μας εμφάνισης. Πρέπει να καταλάβουμε πως σημασία έχει να είμαστε συμφιλιωμένοι με τον εαυτό μας, να του δείχνουμε αγάπη και να έχουμε αυτοπεποίθηση… έτσι θα αισθανόμαστε καταρχήν οι ίδιοι καλύτερα, και θα εκπέμπουμε παράλληλα θετική ενέργεια σε όσους βρίσκονται γύρω μας, με αποτέλεσμα να βγαίνουμε τόσο εμείς όσο και οι γύρω μας κερδισμένοι!

Η ψεύτικη ομορφιά, το «φκιασίδωμα», που επιτυγχάνεται με το μακιγιάζ, την υπερβολική περιποίηση και σε ακραίες περιπτώσεις, με την πλαστική χειρουργική, δε φέρνει την ευτυχία, και το μόνο που τελικά μπορεί να πετύχει είναι να δημιουργήσει μία υπέροχη μάσκα για τον άνθρωπο που την προτιμά σε σχέση με την εσωτερική ομορφιά, και συνεπώς μία ψευδαίσθηση. Ας ξυπνήσουμε λοιπόν και ας πάψουμε να συμβιβαζόμαστε με το ψέμα που πάει σιγά σιγά και ύπουλα να πνίξει ό,τι πραγματικά όμορφο κρύβουμε μέσα μας…

ΓΙΑΤΙ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ?

Ποιος μπορεί άραγε ν' απαντήσει στο ερώτημα:"Γιατί ζούμε μόνοι?"
Νομίζουμε ότι μπορούμε να βρούμε εύκολα την απάντηση,αλλά αν καθήσουμε και το ξανασκεφτούμε το ζήτημα,επανερχόμαστε στο ίδιο ερώτημα...είναι όντως ένας φαύλος κύκλος μπορώ να πω...
Καθημερινά,όπου και να γυρίσεις να κοιτάξεις,θα δεις κυρίως γύρω σου από την μια πλευρά παρέες γυναικών,από την άλλη πλευρά παρέες αντρών...πολύ σπάνια να συναντήσεις παρέες που να αποτελούνται από γυναίκες και από άντρες....γιατί όμως? Ενώ σήμερα υποτίθεται πως οι σχέσεις των ανθρώπων είναι πιο ελεύθερες,πιο χαλαρές,καθώς κανείς δε σ' αναγκάζει να συναναστρέφεσαι ένα συγκεκριμένο κύκλο ανθρώπων,σπάνια θα βρεις το θάρρος να κάνεις ανοιχτά παρέα με άτομα του αντίθετου φύλου...και μη μου πεις ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει και πως όλοι κάνουμε παρέα με άτομα του αντίθετου φύλου από εμάς,γιατί η εικόνα που βλέπουμε καθημερινά, ιδιαίτερα σε νεότερες ηλικίες, αποδεικνύει το αντίθετο: Ότι σπάνια θα δεθούν κορίτσια με αγόρια σε βαθμό που να αποτελούν μόνιμη παρεούλα...
Και δεν μιλάω για να πουν τα μυστικά τους κλπ κλπ...Σίγουρα υπάρχουν ορισμένα θέματα τα οποία θα προτιμούσε κάποιος να συζητήσει πιο ανοιχτά με άτομα του ίδιου φύλου μ'εκείνον,καθώς άτομα του αντίθετου φύλου μπορεί να θεωρεί ο ίδιος ότι δεν πρόκειται να τον καταλάβουν και να τον συμβουλέψουν σωστά...
Και πάλι όμως,δεν είναι καλύτερα όταν μπορείς ν'ακούσεις και την άλλη άποψη?Την άποψη εκείνου που μπορεί να θεωρείς ότι αγνοεί κάποια πράγματα μόνο και μόνο λόγω του φύλου του,όμως στην πραγματικότητα γνωρίζει καλύτερα κι από εσένα τον ίδιο τη λύση στο πρόβλημά σου...
Λοιπόν,τι γίνεται σήμερα?Φοβόμαστε να έρθουμε σε πραγματική επικοινωνία με το άλλο φύλο?Φοβόμαστε να μας κρίνουν άτομα που ενδεχομένως σκέφτονται διαφορετικά από εμάς,γιατί βλέπουν τα πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία?
Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή....Φιλία μεταξύ ανδρών και γυναικών υπάρχει?Οι απόψεις (και) εδώ διίστανται...Προσωπικά,φιλία ανάμεσα στα δύο φύλα,ναι,μπορεί να υπάρξει,και πολλές φορές φιλίες μεταξύ αντρών και γυναικών διαρκούν περισσότερο από φιλίες μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου (καθώς λείπει ο ανταγωνισμός, που συναντάται θα λέγαμε κυρίως μεταξύ των γυναικών...)
Η μοναξιά όμως τι σχέση έχει με όλα τα παραπάνω?Έχει άμεση σχέση,καθώς,αν μας είναι δύσκολο να καθορίσουμε τη σχέση μας με το άλλο φύλο,αν μας είναι δύσκολο να επικοινωνήσουμε σε βάθος με άτομα του άλλου φύλου και να γίνουμε φίλοι με αυτά,τότε πώς θα μπορέσουμε να διαμορφώσουμε μια,ομαλή τουλάχιστον,ερωτική σχέση με τον σύντροφό μας?Πώς θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε αυτή τη σχέση,τη στιγμή που,δεν γνωρίζουμε καν τον τρόπο σκέψης,την ψυχοσύνθεση του άλλου φύλου,πόσο μάλλον του ανθρώπου που έχουμε δίπλα μας?Δεν έχουμε υπομονή σήμερα!!!Δεν θέλουμε να ακούσουμε τον άλλον!!Μάθαμε όλα να μας έρχονται έυκολα,να μας λύνονται τα προβλήματα σχεδόν αυτόματα,δεν δυσκολευόμαστε για πολλά πράγματα στη ζωή μας σήμερα,(σε αντίθεση με ό,τι γινόταν στο παρελθόν),δεν έχουμε χρόνο ν' ακούσουμε τον άλλον που ζητά τη βοήθειά μας,συνεπώς,τα προβλήματά του,τα προβλήματά μας,πολλαπλασιάζονται μέρα με τη μέρα,η απόσταση μεγαλώνει κάθε στιγμή...
Δεν ξέρουμε τι θέλουμε: φιλία ή σχέση?φιλία απλώς?φιλία και μετά σχέση?και τα δύο?
Όταν δεν ξέρουμε τι θέλουμε,μετά πώς περιμένουμε να το αποκτήσουμε?Είναι αδύνατον ένα άτομο που δεν γνωρίζει τη σχέση του με το άλλο φύλο (αν είναι φιλική,τυπική,ή ακόμα και εχθρική σε ακραίες περιπτώσεις), να ζήσει μια φυσιολογική ερωτική ζωή...και δεν μιλάω για το sex, sex κάνουν μια χαρά και τα ζώα ακολουθώντας ένστικτα..μιλάω για την πνευματική,την συναισθηματική επικοινωνία των ανθρώπων...βλέπουμε τον άλλον,αλλά δεν τον κοιτάμε βαθιά στα μάτια,τον ακούμε αλλά δεν αφουγκραζόμαστε τις σκέψεις του,τα θέλω του....κι αυτό γιατί μάθαμε να ακούμε μόνο το τι θέλουμε εμείς,μάθαμε να χρησιμοποιούμε τον κόσμο γύρω μας για να επιβιώσουμε σε αυτή τη ζούγκλα που μας έχει κάνει κομπλεξικούς,χωρίς κανένα δείγμα εμπιστοσύνης στο συνάνθρωπο...υπάρχουν ευτυχώς και φωτεινές εξαιρέσεις,αλλά δυστυχώς ο κανόνας είναι άλλος σε αυτή την περίπτωση.
Άντε και γίνεται η προσπάθεια να γίνει μία γνωριμία...Ω Χριστέ μου,η χειρότερη στιγμή:αμηχανία,ποιος θα πλησιάσει ποιον,ποιος θα μιλήσει πρώτος,ποιος θα κάνει την πρώτη κίνηση,αν θα το πάμε σιγά σιγά ή αν θα γκαζώσουμε...τι είναι όλα αυτά?Δεν είναι αμηχανία μπροστά στο πώς θα γνωρίσουμε ένα καινούριο άτομο?Δεν είναι πλήρης άγνοια της ψυχοσύνθεσης του άλλου φύλου?Κάτι τέτοιο δεν οφείλεται στην έλλειψη εμπειρίας όσον αφορά τις σχέσεις (όχι απαραίτητα ερωτικές) με άτομα του άλλου φύλου?Όταν δεν μαθαίνεις πως σκέφτεται ο φίλος σου που ανήκει στο αντίθετο φύλο με εσένα,από που περιμένεις να γνωρίζεις πώς θα σκέφτεται το άτομο με το οποίο θα ήθελες να προχωρήσεις σε ερωτική σχέση?Δυστυχώς λείπει η επικοινωνία με τον συνάνθρωπο γενικότερα..υπάρχει φόβος στο να ανοίξουμε την καρδιά μας σε φίλους και φίλες μας...αυτό οδηγεί σε φόβο στο να δώσουμε την καρδιά μας σε κάποιον/α...
Αλλά και πάλι έχω συναντήσει πολλούς και πολλές που κάνουν μια σχέση ακριβώς γιατί αισθάνονται μόνοι και θέλουν να καλύψουν αυτό το συναισθηματικό τους κενό...φοβούνται με λίγα λόγια να μείνουν κι άλλο μόνοι τους και τα φτιάχνουν με τον πρώτο τυχόντα και την πρώτη τυχούσα,μέχρι να βρουν κάποιον/α καλύτερο/η, οπότε και θα αφήσουν τον τωρινό τους σύντροφο.Ε αυτό αν δεν είναι κοροϊδία,τότε τι είναι?Κοροϊδέυω τον εαυτό μου έχοντας κάποιον δίπλα μου που λέω ότι αγαπώ,τη στιγμή που το μόνο που κάνω είναι να τον εκμεταλλεύομαι,για να πάψω να είμαι ανασφαλής σχετικά με την σεξουαλικότητά μου...ε όχι,προτιμώ να μείνω μόνος μου μια ζωή,παρά σε μια σχέση να δουλέυω τον άλλον ψιλό γαζί και να τον χρησιμοποιώ (όπου πολύ πιθανό να με χρησιμοποιεί κι εμένα ο άλλος για τον ίδιο ακριβώς λόγο...).Και πάλι βρε παιδί μου,μόνοι δεν είμαστε όταν έχουμε κάποιον δίπλα μας που δεν είναι ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ και δεν είμαστε ΔΙΚΟΣ/Η ΤΟΥ?
Τι είμαστε,ζώα που μόνο το sex θέλουμε?Είμαστε όντα που έχουν λογική,αυτό μας διακρίνει από το υπόλοιπο ζωϊκό βασίλειο...έτσι τουλάχιστον θέλω να ελπίζω...
Ο ρομαντισμός φυσικά,υπάρχει κάπου βαθιά βαθιά κρυμμένος μέσα μας και φοβόμαστε ή ντρεπόμαστε να τον βγάλουμε στην επιφάνεια,γιατί η σκληρή πραγματικότητα μας θέλει ρεαλιστές και όχι ονειροπόλους,μηχανές χωρίς ίχνος φαντασίας....και πάλι όμως,τόσο δύσκολο είναι να προσπαθήσουμε να ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ πραγματικά ο ένας τον άλλον?Τόσο δύσκολο είναι να πάψουμε να ζούμε μόνοι μας?